Kaan Aksu

6 ay boyunca izin yapmak her kadının hayali değil midir? :) Ben de oh bebişimle beraber 6 ay geçireceğim, şunu yapacağım bunu yapacağım diye planlar kuranlardanım! Planlarını gerçekleştirebildin mi diye soranlara cevabım: Kısmen evet :) Bebek öncesi söylenen şeylerin çoğu bebek sonrası hükümsüz kalabiliyormuş çünkü…

Hafta içi günlerde bebeğimle beraber o café senin bu café benim çıkıp çıkıp gezecektim, bebeğim arabasında uyurken kahvemi yudumlayıp kitabımı okuyacaktım!!! Deneyimli anneler, sesli sesli güldüğünüzü duyar gibiyim, çünkü ben de şimdi bu fikre ancak gülerek bakıyorum. Gerçek hayatta café café gezme planı yerini “oda oda yürüme”ye, bebeğim arabasında uyurken kısmı “bebeğim kucağımda uyurken”e, kitap okuma kısmı da fırsat buldukca “Iphone’dan gazete başlığı okuma”ya dönüştü…

Ben zaten pek televizyon izlemem, sadece akşamları haber ve birkaç dizi izliyorum, gündüzleri de NTV falan açarım düşüncesi aklımdaydı ama tabii ki de o uykusuz hayatta NTV spikerlerinin ne dediğini anlama iyice güçleşmişti. Onun yerine canım sıkıldıkça sabah kuşağında Saba Tümer, öğlen “Bugün ne giysem?”, akşama doğru da Esra Erol evlendirme programları çok cazip geldi. Moda programları bir kenara, Burak’a “Evlendirme programlarının hepsini izledim, en kalitelisi Esra Erol’unki”, “İnsanların neden o programlara çıktığını anlıyorum, bence haklılar” gibi cümleler kurmaya başladığım akşamın sabahında Burak olaya el attı! Bana bilgisayarda izlemem için filmler ve yabancı dizler buldu :) (Sonra “Fringe” bağımlısı oldum o da ayrı konu eheh..) Neyse canım, artık gündüz kuşağı programları hakkında boş boş atıp tutmuyorum, bilerek konuşuyorum :) Kim neyi neden izliyor daha iyi anladım…

Evde bol bol fırsatım olacağı için çeşit çeşit kitap okuyacaktım. Nerdeeee? Gözlerimi zor açık tuttuğum, Kaan uyusa da ben de biraz yatsam dedğim günlerde bebek gelişimi ve uyku eğitimi kitaplarının dışında elime kitap alamadım!! Iphone’um en yakın arkadaşım oldu.

Yapamadıklaırm bir kenara çok güzel bir 6 ay yaşadım. Ben oğluma, oğlum bana alıştı. Birbirimize kokumuzu verdik. Sütüm yettiğince gece gündüz emzirdim. Bol bol oyun oynadık, güldük eğlendik. Aşı olup kucakta uyuma krizlerine girdik, sabahları kucuk kucuk uyuduk. Sitenin bahçesinde hemen hemen her gün yürüyüş yaptık. Evimizin yakınındaki markete gidip gidip bez aldık, Kaan da onları arabasıyla taşıdı… İlk gülücük, ilk agu, ilk dönüş, ilk oturuş, bütün ilklerimizi beraber yaptık ve iznimizin sonuna geldik.

Kaan’a doyum olmaz… Bırak 6 ayı, 6 yıl, 60 yıl kucağımda dursa arkamı dönünce kokusunu ararım ama artık işe dönme vakti geldi… Son bir haftadır Kaan’a artık işe döneceğimi onun da gündüzleri anneannesi/babaannesiyle kalacağını, benim akşam eve geleceğimi anlatıyorum. Beni anladı galiba, bu sabah işe giderken beni kıkır kıkır uğurladı, canım oğlum benim, çok anlayışlı!

Yok öyle 5 dakika daha… Ağlama sesi duydun mu 30 saniye içinde memeler açılmış emzirmeye hazır bir şekilde bebeğin yanında olacaksın. Yoksa gittikçe artan desibelin tek sorumlusu sensin, kurbanı da ev halkı, komşu milleti ve gene sen olacaksın! 

Kaan doğalı 6 ay oldu, ilk günden beri bu konuyu yazmak aklımda ama elim bir türlü yazmaya gitmedi, belki düzelir değişir diye ama olmadı. Uykusuz halim geçmedi bitmek bilmedi.

Uyku alışkanlıklarım anneliğe adım attığım an bambaşka bir hale dönüştü. Hamileliğimin ilk günlerinden bahsediyorum, Kaan’ın doğumundan değil. Kaan’ın varlığını öğrendiğimizde henüz 5 haftalıktı ve biz ertesi gün Kaan’ın Berlin’deki halası Buket’in yanına  birkaç günlük bir seyahate gidiyorduk. İşte ilk gariplikler orada başladı, ben ilk akşam gece 10′da uyuyakaldığımda yol yorgunluğuna vermiştik, beni yalnız bırakmamak için Burak ve Buket de dışarı çıkmamışlardı. Bunu takip eden gün ve gecelerde de benim “çok uykum var” cümlesini sıkça tekrarlamam üzerine anladık ki bu işte bir iş var. Hal böyle olunca Berlin’de gece hayatını göremeden İstanbul’a döndük.  Bu hayat böylece 3 ay daha sürdü, akşamları 9′da yatış sabah işe gitmek için zor bela 7′de kalkış. Burak evde isyanlarda tabii. “Ne olur bu gece biraz daha otur, canım sıkılıyor tek başıma” dese de nafile, uyku uykuyu çekermiş :) Heeep uykum vardı!

Hamileliğin son 3 ayında işler değişti, geceleri kalkıp evde tur atmaya başladım. Bir uyanıyordum bir daha uyuyamayıp evde geziniyor ve kitap okuyordum. Meğersem metabolizmam beni gelecek günlere hazırlamaya çalışıyormuş… 

Ve Kaan doğdu! Kaan’ın ilk 2 ayı çok hatırlamıyorum. Emzirmenin benden çektiği enerj üzerine, saat başı uyanmaktan olsa gerek sarhoş gibi gezdim etrafta. Kaan uyudukça uyumaya çalıştım, uayandıkça da zaten beni emmek istiyordu. 2 ayın sonunda yorgunluk birikti ve ben Kaan’ı uyurgezerbir şekilde emzirip sonra da hiçbir şey hatırlamamaya başladım. Kaan’ı pışpışlıyorum diye Burak’ı pışpışlamaya başladığım gece karar verdim, en doğrusu saat kaçta emzirdim-altını değiştirdim diye yazmak. Ancak bu şekilde ne yaptığımı kontrol edebildim. Sarhoşluk hali 2 ay sonunda geçti ama sersemliği 4. ay sonuna kadar sürdü. Ne zaman ki Kaan geceleri 3 -4 saat deliksiz uyumaya başladı, o zaman artık uykulu bakışlarım azaldı. Azaldı diyorum dikkat edin, alsa bitmedii hep uykum vardı..

Artık gecede 5 saat uykuyla hayatıma devam edebiliyorum. Kaan nadiren de olsa gece 12-3 arasında uyanmadıysa bu sefer de ben kendiliğimden uyanıp Kaan’a bakmaya gidiyorum. Yani ufaklık uyusa da anneye gene uyku yok. Tabii itiraf edeyim Kaan’ın 9.30′daki 50 dakikalık sabah uykusu sırasında ben de mutlaka uyuyorum (hatta Kaan’a sarılarak uyuyorum hihi-günün en atlı uykusu), o sırada uyuyamadıysam yandım ki ne yandım.

Bu uykusuzluk döneminde cilt bakım ve kozmetik ürünlerimi yenilemek zorunda kaldım tabii… Gece boyunce dinlemeyen cilt için yoğun nemlendiriciler, moraran göz altlarım için göz kremleri ve göz altı kapatıcıları ile  kozmetikçileri zenginleştirdim. Şşşş 30 yaş bunalımına girmeye başladığımı çaktırayın!! Uykusuzlık bahane :P  Ama bence kozmetik firmaları 0-1 yaş grubu anneleri için sosyal medya üzerinden özel reklamlar hazırlamalı.

Deneyimli anneler, deliksiz uyumaya ne zaman başladınız?? Ben hep böyle mi kalacağım?